พี่เวียงครับ ในความเห็นของพี่ พี่คิดว่านักเขียนที่ดีควรมีโลกทัศน์ที่เปิดกว้างขนาดไหนครับ เวลาที่เขาเล่าเรื่อง เรื่องที่หยิบยกมาเล่าควรจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ๆ เสมอ หรือว่าเล่าเรื่องเล็กๆ อยู่ในโลกของเขาเอง แต่พอจะสะท้อนภาพใหญ่ได้บ้าง เขาควรจะต้องมีความรอบรู้ขนาดไหน หรือเพียงแต่รู้ในเรื่องที่เขาเล่าได้เท่านั้นก็พอครับ

นี่เป็นปัญหาคลาสสิกอีกข้อหนึ่ง
ผมคิดว่า เบื้องต้นแล้ว นักเขียนนักประพันธ์ควรเขียนในสิ่งที่ตัวเองรู้ดีที่สุด แต่คำถามก็จะมีตามมาอีกว่า คำว่า ‘รู้ดีที่สุด’ คืออะไร? ผมเข้าใจว่า ระดับความรับรู้ (ในเชิงข้อมูล) ของนักเขียนแต่ละคนนั้นไม่เท่ากันอยู่แล้ว จึงเป็นไปไม่ได้ที่ผู้อ่านจะเรียกร้องให้นักเขียนรุ่นใหม่อย่างอดิศรควรมีความรู้ความเข้าใจในระดับเดียวกันกับท่านผู้เฒ่ามาร์เกซ ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากพูดให้ชัดขึ้นก็คือ จงกลับไปหาภาวะความรู้สึกจริงที่คุณมีประสบการณ์ตรงก่อนดีกว่า ส่วนข้อมูลความรู้ทั้งหลายทั้งปวงนั้น หากมีความใส่ใจหรือฉันทะ มันก็จะพัฒนาไปได้เอง ฉะนั้นอย่าไปวิตกกังวลเลยครับว่าจะต้องนำเสนอประเด็นทางสังคมที่ดูเหมือนเป็นเรื่องใหญ่ๆ โตๆ แล้วจะบ่งชี้ว่านั่นคือคุณสมบัติของงานเขียนที่ดี-- ไม่จำเป็น! มีตัวอย่างงานเขียนที่ดีเยอะแยะที่แทบไม่แตะประเด็นทางสังคม อาทิ ‘เจ้าชายน้อย’ และ ‘โจนาทานฯ’ ที่ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าปฏิเสธว่าไม่ใช่งานเขียนชั้นดี ขอเพียงแต่ทำให้ ‘ถึง’ เถิด จะเขียนเรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งก็ได้ ขยายความอีกนิด อดิศรอาจเห็นชัดขึ้น หากไปดูภาพเขียน ก็จะรู้ว่า ขนาดไม่ใช่ตัวชี้ขาดเสมอไป ใช่ไหม?

แวะมาเก็บข้อมูลครับ
เห็นด้วยครับที่ว่า "ขนาด" ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
"ลีลา" ก็น่าจะมีส่วนอยู่ไม่น้อย อิ อิ

ขอบคุณดอนเวียงมากๆ ที่ให้ข้อคิดดีๆ

เป็นคำถามและคำตอบที่แทงทะลุใจของหลวงอย่างที่สุดครับ
เพราะหลวงเชื่อในความหลากหลายทั้งประสบการณ์และมุมมองของแต่ละคน ซึ่งจะมีทั้งปริมาตรและปริมาณที่เท่ากันไม่ได้เลย
โอ เค ครับ ขอบคุณคุณทั้งสองมาก ๆ เลย

ครับพี่เวียง ครับคุณหลวง ครับอดิศร ครับคุณสุมาตร ขอบคุณในความเห็น นึกถึงงานสั้นๆ กินความ อ่านทีไรต้องคิดมาก อย่างของเฮ็มมิงเวย์กับบรรดาเรื่องสั้นที่เขาเขียน

**ขนาดสำคัญในบางครั้ง แต่ลีลาเป็นตัวตัดสินอนาคตว่าจะยาวไกลแค่ไหน**

ผมว่านะ

โดยรวมๆ แล้ว ในส่วนของงานวรรณกรรม ท้ายที่สุดก็คงต้องพิจารณากันที่คุณค่าของเนื้อสาร นี่พูดกันในแง่ที่องค์ประกอบอื่นๆ กินกันไม่ลงจริงๆ แต่โอกาสที่จะเกิดปัญหาชี้ขาดทำนองนี้ไม่ค่อยมีบ่อยนักหรอก เพราะงานที่ดี-มีเสน่ห์ มักจะพ่วงกลวิธี ลีลา ภาษา มาพร้อมกันอยู่แล้วละครับ ลองสังเกตดูให้ดีๆ เถิด

ครับพี่เวียง

รวมถึงความแปลกใหม่ด้วยใช่ไหมครับ?

น่าคิดครับ ขอบคุณครับ

ใช่ครับ ความแปลกใหม่ก็คือ ‘การริเริ่มสร้างสรรค์’ โดยส่วนตัวผมถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของการสร้างงานศิลปะในอันดับต้นๆ เลยทีเดียว

อีแบบนี้ ผมก็อยู่ในข่ายถอยหลังลองคลองสิเนี่ย เพราะปักธงไปแล้วว่าจะเอาดีด้านการเขียนแนวประวัติศาสตร์ แต่ชั้นและความสามารถ รู้ว่ายังไม่ถึงขั้นอุมแบร์โต้ เอโก ในสมัญญาแห่งดอกกุหลาบ เลย

แหม เปรียบไปได้

แนวประวัติศาสตร์ก็สร้างสรรค์ได้ ในความหมายที่พี่เวียงพูด ผมเข้าใจว่าคือการริเริ่มใหม่ๆ ซึ่งริเริ่มได้ทุกแนวการเขียน ผมว่านะ อะไรประมาณนี้

การริเริ่มสร้างสรรค์ กับทักษะชั้นเชิงทางการประพันธ์ ว่ากันอย่างถึงที่สุดก็แยกขาดออกจากกันไม่ได้ กระนั้น ถ้าเราจะดูว่า ‘เป็นไหม?’ หรือ ‘มีแววไหม?’ สำหรับผม ส่วนหลังเป็นตัวชี้วัดได้ชัดเจนกว่าส่วนแรกครับ หวังว่านิธิคงพอจะเข้าใจนะครับ

คงต้องคิดอีกแล้ว จะบอกว่าเข้าใจ ก็ไม่กล้าครับ

ผมอธิบายไว้พอเป็นสังเขปในกระทู้ ‘คาราโอเกะ’ แล้วนี่นา...