พี่เวียงครับ ผมเพิ่งอ่าน "จ้าวแผ่นดิน" ของวิมล ไทรนิ่มนวลจบเมื่อคืน มีข้อสงสัยอยากจะสอบถามนิดหน่อยครับ

เนื่องจากภาคนี้เป็นการเผชิญหน้ากับของวัดกับสำนักคนทรง ตัวละครทั้งสองฝ่ายออกมาเผชิญหน้ากัน คือผมติดใจนิดนึงน่ะครับว่าเหตุใดคุณวิมลจึงเลือกในพระจันทรเป็นคนออกหน้ามาเผชิญกับขาม แทนที่จะใช้ตัวหลวงพ่อเนียมออกมาปะทะกับขามตรงๆ
(ไม่แน่ใจเหมือนกันครับว่าเป็นคำถามที่ควรถามไหม เพียงแต่ผมมองไม่ค่อยออกถึงเหตุผลที่อยู่เบื้องลึกของการที่ไม่มีหลวงพ่อเนียมออกมาแม้แต่ฉากเดียวในเรื่อง รบกวนคุณเวียงให้ความกระจ่างแก่ผมก็จะเป็นพระคุณอย่างมากเลยครับ)

นวนิยายชุดนี้ของวิมล ไทรนิ่มนวล เป็นการวิพากษ์สังคมไทย โดยเฉพาะในประเด็นว่าด้วยอำนาจ ในกรณีที่หลวงพ่อเนียนไม่ออกโรงเอง แต่มอบหมายให้ ‘คู่ขา’ อย่างพระจันทรเล่นแทน ผมเข้าใจว่านั่นก็คือการสะท้อนให้เห็นถึงกลไกการใช้อำนาจเถื่อนของพวก ‘ขาใหญ่’ ในประเทศนี้ที่มักจะแสดงผ่านบรรดานอมินีทั้งหลาย เพราะถ้าเจ้าตัวลงมาเล่นเอง นอกจากจะแปดเปื้อนเสื่อมเสียแล้ว ยังดูไม่ดีอีกต่างหาก อย่าว่าแต่สุ่มเสี่ยงเกินไปสำหรับสถานะอันมั่นคงทางสังคมของเขา ด้วยเหตุนี้จึงต้องใช้อำนาจสีเทาๆ ค่อนไปทางดำผ่านบรรดาบริวารหรือคนใกล้ตัวอย่างที่เห็นๆ กันอยู่ทั่วทุกวงการ ซึ่งเอาเข้าจริง เราก็มักจะจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน หรือต้อนพวก ‘ตัวใหญ่’ ไม่จนมุมเสียที ว่าแท้แล้วเขาเป็นผู้วางหมากชักใยอยู่เบื้องหลัง หรือคนใกล้ตัวทะลึ่ง ‘เล่นเอง’ ว่ากันอย่างถึงที่สุดแล้ว เราจะเริ่มแลเห็นโฉมหน้าของผีห่าซาตานเหล่านี้ก็ต่อเมื่อมีปัญหาร้ายแรง แต่พวกหัวหน้าแก๊งก็มักจะอ้างเสมอว่าเขาไม่รู้ ไม่เห็น มันก็เป็นอย่างนี้แหละครับประเทศของเรา
ในกรณีที่หลวงพ่อเนียนคล้ายไม่ปรากฏตัว ผมว่าอดิศรลองคิดดูเล่นๆ น่าจะพอเดาได้ไม่ยากว่าผู้เขียนจงใจให้หลวงพ่อมีฐานะแทนใครในบ้านเมืองของเรา ชื่อ ‘เนียน’ ก็น่าจะสื่อได้อยู่แล้วนี่ครับ

แวะมาเก็บข้อมูล
ขอบคุณทั้งคำถามและคำตอบนะครับ

ขอบคุณค่ะ

ต้องหามาอ่านบ้างแล้ว

อา...สรุปว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่หลวงพ่อชื่อ-เนียน

อ่านผ่านๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่ดอนเวียงทำให้ต้องอ่านทุกอย่างแบบพินิจมากขึ้นแล้ว

ขอบคุณค่ะ

อาจพูดได้ว่าชื่อของตัวละครในงานเขียนของวิมล ไทรนิ่มนวล ล้วนเป็นความจงใจและมีนัยแฝงเสมอ โดยเฉพาะในนวนิยาย ใครถอดรหัสตรงนี้ได้ก็จะสนุกเพิ่มขึ้นละครับ

สังเกตว่านักเขียนชั้นอ๋อง มักใช้วิธีนี้ในการสื่อสัญลักษณ์รึเปล่าครับ ?

แค่ชื่อตัวละครที่สื่อสะท้อนบางสิ่งบางอย่าง ยังไม่ใช่บทสรุปถึงขั้นนั้น มันเป็นเพียงกลวิธีอย่างหนึ่งครับ