อย่างไร, ยังไง, และอะไร คือนักเขียน คืองานเขียนที่มีคุณค่าในสายตาของน้าเวียง

ถามเอาสาระด้วยแท้...

ถามพี่เวียงก็ต้องรอพี่เวียงตอบก่อน

เชิญครับพี่

ลักษณะของงานเขียนที่ดี ผมเข้าใจว่า ได้พูดไปแล้วพอสมควร ลองหาๆ ดูเถอะครับ ส่วนนักเขียนที่ดีนั้น เอากันง่ายๆ เลยก็คือ เขียนหนังสือให้มันดีเสียก่อนแล้วกัน นิสัยมันอาจไม่ดีก็อย่าไปให้ค่าให้ราคากับเรื่องนั้น หาไม่แล้วจะเวียนหัวเปล่าๆ พูดอย่างนี้ไม่ได้หมายความว่า เมื่อสร้างผลงานออกมาได้ดีมีคุณภาพแล้ว เราควรอนุญาตให้นักเขียนไปทำระยำตำบอนอะไรก็ได้ ไม่ใช่ครับ! มันเป็นคนละประเด็น ผมเพียงอยากจะเน้นแค่ว่า อ่านผลงานของเขาหรือเธอเป็นด้านหลักมากกว่า กระทั่งอาจมีความสุขกว่าด้วยซ้ำ นี่พูดกันในลักษณะทั่วๆ ไปนะครับ แต่สำหรับนักเขียนประเภทที่ชักชวนเชื้อเชิญให้ผู้อ่านทำอย่างโน้นทำอย่างนี้ แต่ตัวเองกลับประพฤติปฏิบัติตรงกันข้ามหรือคนละขั้ว อย่างนั้นก็ไม่ไหวเหมือนกัน ผมถึงบอกไงครับ เรื่องบางเรื่องเราไม่จำเป็นต้องให้ค่าหรือชื่นชมกันสุ่มสี่สุ่มห้าไปทุกกรณี ไม่จำเป็นครับ ไม่จำเป็น!

ขอบคุณครับน้าเวียง

ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมแค่รู้สึกคนเขียนหนังสือ
หรือนำเสนอสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
คนๆ นั้นต้องมีศรัทธา ต้องมีความเชื่อในสิ่งที่เขียนอย่างแท้จริง
จึงเขียนมันออกมา จริงไหมครับ

ดังนั้น พฤติกรรมของตัวละคร หรือสิ่งที่ตัวละครนำเสนอออกมา
ผมว่ามันน่าจะเป็นความคิด ความรู้สึกของผู้เขียนโดยแท้

ฉะนั้น งานเขียนที่แท้ก็คือตัวตนของคนเขียน
ดังนั้น คนเขียนวรรณกรรมดีๆ น่าจะเป็นคนดีด้วย

เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวครับ

เวรกรรม! ใครไปให้ข้อมูลคุณผิดๆ เกี่ยวกับอายุอานามของผมจนถึงขั้นเป็น ‘น้า’ ไปแล้วหรือนี่? เอาแค่เป็นพี่ก็พอมั้ง... โดยหลักการกว้างๆ แล้ว นักเขียนก็ไม่ควรประพฤติกระทำอะไรที่มันขัดแย้งกับแนวคิดของตน แต่นักเขียนก็เป็นปุถุชนคนธรรมดา หาใช่นักบวชนักบุญเสียที่ไหน ผมเกรงว่าเราจะเสียใจกันน่ะครับ ถ้าอนุญาตตัวเองให้คาดหวังไว้สูงส่งเกินเลย ฉะนั้นจึงอยากให้แยกแยะระหว่างตัวตนกับผลงานออกจากกันไว้ก่อน เว้นเสียแต่ว่า นักเขียนคนนั้นเขาทะลึ่งเที่ยวให้สัมภาษณ์ว่าจะทำอย่างโน้นอย่างนี้ แต่เอาเข้าจริง เป็นคนละขั้ว อันนี้ชวนเวียนหัวครับ
พูดมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่อะไรหรอก คือผมเองเคย ‘อกหัก’ มาเยอะแล้ว ไม่อยากให้ใครต้องรู้สึกแบบเดียวกัน โดยเฉพาะถ้าไม่มีภูมิต้านทานพอด้วยแล้ว อาจเลิกอ่านวรรณกรรมเอาดื้อๆ ทำให้นักเขียนที่มีจิตใจดีพลอยเดือดร้อนไปด้วยโดยไม้รู้อีโหน่อีเหน่

พี่เวียงครับ แล้วประเภทเขียนงานโดยเราไม่เชื่อ แต่เราจำต้องเขียนหรือเพื่อปากท้อง อันนี้เข้าข่ายอันไหนครับ

คืองี้ครับ ผมเขียนเรื่องสั้นเรื่อง 19 กันยา ตอนรัฐประหารเสร็จแล้วส่งจุดประกาย พี่ตุ๋ยก็ลงให้ทันที ผมเขียนเพราะต้องการทั้งสะท้อนและบันทึกในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งตอนนั้นก็แปลกมากสำหรับผมคือรัฐประหาร แล้วมีคนไปให้ดอกไม้ ทีนี้ในเรื่องไปไคลแมกซ์ตรงเกือบท้ายว่าทหารคนหนึ่งบอกว่าเพราะเขาเป็นทหารของพระเจ้าอยู่หัว

ก็เลยมีคนมานิยามผมว่า "นิยมเจ้า"

ไม่ใช่วานิยมหรือไม่นิยมไม่ดีครับ แต่ผมหมายถึง การสร้างหรือเขียนงานของเราสักชิ้น เราจำต้องเชื่อเสมอไป หรือเราหากต้องการแค่สะท้อนปัญหา สะท้อนเรื่องที่เกิดขึ้น

ผมมองไปทางคนนิยามผม ก็อดอยากจะนิยามเขาไม่ได้เหมือนกัน

พอดีทีพี่ตอบ กับคุณชีวิตไร้สาระตอบไว้ ทำให้ผมคิด อดคิดไม่ได้จริงๆ

ทุกวันนี้ ผมยังหาเหตุผลที่ดีไม่เจอ ว่านักเขียนควรจะเป็นอะไรอื่นนอกจากนักเล่าเรื่อง ด้วยเหตุนี้จึงไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเห็นด้วยกับทุกถ้อยประโยคที่ตัวละครครุ่นคิดหรือพูดออกมา ถ้าใครจะสรุปว่าการที่ตัวละครพูดอย่างนั้นอย่างนี้แล้ว หมายถึงความในใจหรือจุดยืนของผู้เขียนไปหมด ผมว่าถ้าไม่เพี้ยนไปหน่อย ก็คงอ่อนด้อยกับการอ่านอยู่มากทีเดียว พูดอีกแบบก็คือ นักเขียนไม่จำเป็นจะต้องเขียนแต่ในสิ่งที่ตนเชื่อเสมอไป ขืนเป็นเช่นนั้น ผมว่ามันคงจืดชืดเต็มที... เรื่องบางเรื่องที่ปรากฏอยู่ในเรื่องสั้นหรือนวนิยาย ควรดูองค์ประกอบห้อมล้อมด้วยว่า นั่นเป็นการสื่อความหมายเฉพาะของตัวละคร หรืออย่างอื่น ไม่จำเป็นจะต้องเกี่ยวข้องกับความชงความเชื่อหรือทัศนะของผู้เขียนแต่อย่างใด
ว่าไปแล้ว ตัวละครก็คือภาพจำลองของมนุษย์บางประเภทนั่นเอง จารีอย่าลดตัวลงไปตอบโต้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย เอาเวลาไปอ่านหนังสือดีๆ หรือไม่ก็ทำงานเขียนให้สม่ำเสมอดีกว่า

ขอบคุณมากครับพี่เวียง ทำให้ผมมั่นใจและมีกำัลังใจมากขึ้นเลยครับพี่ ตอนนี้ผมกลับมาฟิตอ่านสลับกับเขียนให้สม่ำเสมอแน่นอนครับ ทิ้งไปนานมากแล้ว

ที่ผ่านมา มีปัญหาทั้งไม่อยากเขียน ไม่อยากอ่าน แต่ก็ต้องทำ เลยออกไปทางแกนๆ ยังไงไม่รู้ ตอนนี้มี "อะไร" ในหัวเยอะที่อยากจะเขียน

จบคาราโอเกะของเป้แล้ว ผมว่าจะหยิบวิญญาณที่ถูกเนรเทศมาอ่าน หลังจากอานไปหลายสิบหน้าแล้วหยุดไปนานเลย
อีกเล่มก็ โรงเรียนที่เงียบที่สุดในโลก ของฟ้า พูลวรลักษณ์ (เคยอ่านผ่านๆมาหนหนึ่งแล้ว) ซึ่งเล่มหลังนี้แปลกใจมากที่เข้ารอบมาได้ ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่พูดยังไงดีล่ะ คือว่า มันยากและต้องตีความมากมาย อ่านแล้วผมเชื่อว่าต้องคิดและตีความคนละอย่างกับนักเขียนแน่ๆ หากเล่มนี้ได้ซีไรต์ ผมว่า... คงสนุกดี ในหลายๆ แง่

เอาล่ะ, เข้าใจแจ่มแจ้งทีเดียวเชียว ขอบคุณครับพี่เวียง (ขออนุญาตเรียกพี่เลยนะครับ) ขอบคุณพี่ติณด้วยที่ร่วมแจม
ต่อไปเวลาเขียนงานก็จะได้สบายใจขึ้นหน่อย

คือผมมีประสบการณ์ พี่คนหนึ่งทำงานใน อบต. เขาเขียนถึงการคอรัปชั่น การกินเปอร์เซ็นต์
เขาวิจารณ์อย่างชนิดที่ว่าจะไม่สามารถรู้ร่วมโลกกันได้
แต่สุดท้าย พี่เขาก็ยังอยู่ตรงนั้น อบต. แล้วเขาก็ร่วมกินตามน้ำกับนายกกับปลัด
ไม่ได้ก็โวยวายและก็เขียนๆ ยังกับชีวิตนี้มีอุดมการณ์ที่แรงกล้า ยังไงยังงั้น ถุยชีวิต...(ขออภัย)

ถ้างั้น... วรรณกรรม ก็คือคำโกหก (โกหกอย่างมีศิลปะ) งงไปกันใหญ่...

ขออีกเรื่องครับ...

พอดีผมได้หนังสือเรื่อง แพน ของ คนุท แฮมซุน มา ใครแปลจำไม่ได้
อ่านแล้วผิดหวังหน่อยๆ กับสำนวนแปล
อาจเป็นเพราะเคยอ่าน คนโซ ที่ แดนอรัญ แปล แล้วติดใจสำนวนของเขาก็ได้
พออ่านสำนวนอื่นเลย แป๊ก...

มีงานของแดนอรัญครบหมดแล้วครับ ไม่ทราบตอนนี้มีงานใหม่ออกมาหรือเปล่า
อยากให้แดนอรัญลองแปล แพน ใหม่จังครับ
คงขอมากไป...

เอาเป็นว่าชอบหนังสือของแดนอรัญทุกเล่ม
ถ้ามีเล่มอื่นๆ หากจะกรุณาแนะนำก็ขอขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งครับ

ตุลาคมนี้ จะมีผลงานแปลของแดนอรัญสองเล่มครับ คือ ‘อารยชนคนเถื่อน’ กับ ‘เรือปีศาจ’

รออุดหนุนด้วยใจจดจ่อ