สวัสดีครับ อยากถามพี่เวียงและเพื่อนๆ ท่านอื่นว่า ถ้าเป็นคนชอบอ่านหนังสือ แต่อ่านช้าถึงโคตรช้า (เล่มบางๆ ประมาณร้อยกว่าหน้ายังใช้เวลาอ่านหลายวัน ) ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะไม่มีสมาธิ อ่านไปได้นิดหน่อยก็ว่อกแว่กไปคิดเรื่องอื่น จนต้องกลับไปอ่านซ้ำอีกรอบ อาการอย่างนี้แก้อย่างไรดีครับ เพราะผมยังรักที่จะอ่านหนังสืออยู่น่ะครับ

ผมเองก็อ่านหนังสือช้าเหมือนกันครับ
เคยมีอยู่ช่วงนึง ถึงขนาดที่อิจฉาคนที่เค้าอ่านเร็วกว่า อารมณ์ประมาณว่ารู้สึกขาดทุน ว่าเวลาเท่ากัน เราอ่านได้น้อยเล่มกว่า

แต่ภายหลัง ผมได้เรียนรู้ แล้วก็พบว่า ...มีบางสิ่งที่ผมน่าห่วงกว่านั้นครับ คือไอ้ที่อ่านๆ ไป ผมเก็บรายละเอียด เรียนรู้เรื่องราวในเรื่องได้มากแค่ไหน พูดง่ายๆ ก็คืออ่านได้อย่างมีคุณภาพแค่ไหน หลังๆ เลยยิ่งอ่านช้าหนักขึ้นไปอีก (แต่ก็ยังไม่ใช่ว่าอ่านได้อย่างมีคุณภาพสักเท่าไร)

ขอถามคุณอดิศรหน่อยว่า ไอ้ที่บอกว่าช้าของคุณนี่มันช้าขนาดไหน ช่วยบอกอัตราการอ่านของคุณหน่อย สมมุติหนังสือนิยายขนาด 200 หน้านี่คุณใช้เวลาอ่านเท่าไหร่ครับ

ได้ข่าวว่า อ่านหนังสือไปไม่น้อยนะครับ ๕๕๕

แนะนำได้สั้นๆ แค่ว่า จงตั้งใจเอาจริงกับมัน! ว่าไปแล้วเรื่องนี้ก็อาจสะท้อนอุปนิสัยบางด้านของเราอยู่เหมือนกัน ถ้าพบว่าเราไม่มีสมาธิ ก็อาจเย้ยหยันตัวเองเล่นบ้างก็ได้ ทำนองว่า : ‘แล้วอย่างนี้ผู้หญิงที่ไหนเขาจะอยากเอามึงเป็นผัว(วะ)’ พูดอย่างนี้ก็เพื่อท้าทายตัวเองนั่นแหละ เผื่อจะเกิดแรงฮึกเหิมขึ้นมาบ้าง เผอิญผมไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้ (หมายถึงปัญหาเกี่ยวกับสมาธิทางการอ่าน ไม่ใช่เรื่องไม่มีผู้หญิงอยากเอาเป็นผัว) เพราะฉะนั้นจึงไม่รู้จะชี้แนะอะไรได้มากกว่านี้ คงต้องขอแรงท่านอื่นๆ ช่วยแนะนำกันแล้วละครับ

แวะมาขำพี่เวียง

ผมว่าอย่าไปหนักใจมากเลยครับเรื่องอ่านช้า เพราะผมเองก็อ่านช้ามากเหมือนกัน (ฮา)
ประเด็นมันอยู่ที่ว่าหากเราอ่านช้า แต่เราอ่านแล้วเข้าใจ จับสารัตถะของเรื่องได้ ก็น่าจะโอนะครับ
ผมเองก็อ่านช้ามากเหมือนกัน อย่ากังวลไปเลยครับ ขอแค่ยังอ่านต่อไปเป็นใช้ได้

เอ... เพิ่งนึกออก อาจมีวิธีแก้อีกอย่าง อันนี้จำมาจากกรณีของบอร์เฆส คือช่วงท้ายๆ ท่านผู้เฒ่าเขาอ่านหนังสือจนสายตาชำรุดเกินจะเยียวยา เขาเลือกแก้ปัญหานี้ด้วยการจ้างสาวๆ มาอ่านให้ฟัง ถ้าเวสารัชพอมีตังค์ อาจใช้วิธีนี้ก็ได้ โดยกำหนดเงื่อนไขลงไปว่า ถ้าเราไม่มีสมาธิก็อนุญาตให้เธอตบหน้าสักเปรี้ยง! มีสิทธิ์ได้ผล เพียงแต่ต้องเลือกคนที่ฝ่ามือใหญ่ๆ หน่อย เวลาถูกลงโทษ มันจะได้จดได้จำ หรือถ้าลำบากนัก จะใช้บริการอวัยวะใช้เดินของผมบ้างก็ได้ ยินดีรับใช้ ในฐานะที่เห็นเป็นเพื่อนพ้องน้องนุ่งกันครับ เฉพาะหน้านี้ เริ่มที่เล่ม ‘คาราโอเกะ’ ก็ยังได้ สะดวกวันไหน แจ้งมาเลยครับ เราอาจจะเริ่มสักวันละครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ดื่มอะไรกันเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเพิ่มสมาธิให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

ตอบคุณ chartvut
จริงๆ การอ่านช้า ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากหรอกครับ (ปัญหาน่าจะอยู่ที่การไม่อ่านมากกว่า) เพียงแต่ผมมานั่งนึกถึงเวลาที่เหลืออยู่ของตัวเอง กับการเริ่มต้นอ่านที่ค่อนข้างช้า(หากเทียบกับเพื่อนหนอนท่านอื่นๆ) ก็เกรงว่า จะอ่านหนังสือได้ปริมาณที่น้อยเกินไปน่ะครับ


ตอบพี่เวียง
ที่นัดนี่ นัดอ่าน นัดดื่ม(น้ำผลไม้) หรือนัดให้พี่เอา 'อวัยวะใช้เดิน' มาสัมผัสผิวหน้าของผมกันแน่ครับ เอ่อ ถ้าเป็นกรณีหลังผมขอโอกาสถัดไปดีกว่านะครับ

ผมว่า ยิ่งรู้ตัวว่าเราเริ่มต้นอ่านช้า ก็ชวนให้อยากขวนขวายหาเล่มโน้นเล่มนี้มาอ่านอีกเรื่อยๆ ไม่ใช่หรือ? เวสารัชฝึกตัวเองให้ไปถึงจุดที่ว่า ถ้าไม่อ่านแล้วเราจะรู้สึก ‘บาป’ สิครับ รับรองได้เลยว่า มันจะหงุดหงิดงุ่นง่านพิลึก ถ้าวันไหนไม่ได้อ่าน แต่ก็อย่างที่เคยบอก (จารี) ไปแล้วว่า ถ้าเมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกไม่สนุกกับการอ่าน ก็ต้องคิดค้นกรรมวิธีทางการอ่านขึ้นมาใหม่ให้ได้ ว่าจะต้องอ่านอย่างไร เพื่อไม่ให้เราหมดอารมณ์ ผมเคยผ่านห้วงหนืดเนือยประเภทไม่อยากอ่านมาแล้วในช่วงสั้นๆ ทุกวันนี้ยังรู้สึกดีกับการอ่านอยู่ครับ ไม่ว่าจะเป็นการอ่านต้นฉบับหรือหนังสือหนังหา นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ถ้าวันหนึ่งตกอยู่ในสภาพบอร์เฆส จะทำอย่างไร เมียคงไม่ยอมจ้างสาวๆ มาอ่านให้ฟังแน่ๆ เพราะอย่างอื่นมันยังไม่เสื่อมทรุดตามไปด้วย

ขอบพระคุณพี่เวียง กับ คุณ chartvut แล้วก็คุณอดิศรมากครับ


เอาเป็นว่าผมจะ 'อ่านต่อไป' แล้วกันนะครับ

ใช้สิทธิ์พาดพิงครับ (จารี) ที่พี่เวียงเอ่ย ผมเองสองปีนี้อ่านน้อยมาก อ่านที่ต้องอ่านเลยอ่านให้ไม่สนุก แต่อ่านประเภทอื่น เช่นคอมฯ (ดู)หนังสือโป๊ ผมยังอยากอ่านอยู่

คือผมเป็นคนอ่านหนังสือเร็วมาก ไม่ใช่เร็วแบบข้ามๆ หรือจับประเด็นไม่ได้ แต่คงเกิดจากการที่มีหนังสือให้อ่านมาก อะไรมั้งตั้งแต่เด็ก หรือไม่ก็เคยฝึกมา

คือว่ เคยอ่านตำราอะไรสักเล่มตอนเด็กๆ เขาสอนให้ใช้สายตามองหนังสือในระยะที่พอกวาดตามองได้ แล้วเวลาอ่านอย่าส่ายหัวแต่ให้ส่ายลูกกะตาหรือสายตา อะไรแบบนี้

ประกอบกับสภาพแวดล้อมด้วย อย่าอ่านในที่แสงน้อยไป หรือมากไป หรือในที่ลมแรงไป เสียงดังไปนั้นบางคนก็มีปัญหา บางคนก็ไม่

อีกอย่างอย่าอ่านในเวลาหิว (เงินในกระเป๋าไม่มี จน)
เครียดนักก็อ่านได้ ทำให้ลืมๆ ความทุกข์ ปัญหาที่ทำให้เครียด.

แต่อาจจะเป็อย่างใน "คาราโอเกะ" ว่าไว้ วรรณกรรมบางเล่มอ่านแล้วทำให้จู่ไม่แข็ง

เคยพูดกับพี่เวียงเรื่องนี้ (เรื่องไม่อยากอ่านแนววรรณกรรมไม่ใช่เรื่องอานแล้วจู่ไม่แข็ง) ก็พยายามทำใจให้อยาก มาอยากจริงๆ ก็เมื่ออ่านคาราโอเกะที่แหละครับ อันนี้ไม่ได้ยอนะ เพราะพี่แกไม่ได้จ้างผม พอดีชอบ อ่านมันส์มาก นานมากแล้วที่ไม่ได้อ่านหนังสือแนววรรณกรรมแล้วมันส์มากอย่างนี้ ตอนนี้ชักอยากอ่าน อยากเขียนขึ้นมาอีก เลยกะจะเขียนนิยายให้เสร็จสักที แต่ไม่ลืมอ่าน เพราะเริ่มมีอารมณ์มันส์ขึ้นมา ประกอบกับหวัด 2009 ระบาด ไม่หมาะแก่การไปไหน อ่านหนังสือที่บ้านดีกว่าแล้วก็มาแสดงความเห็นในบอร์ดใจดีบอร์ดนี้ดีกว่า เป็นไหนๆ จริงไหมครับ

ขอแนะนำให้เวสารัช อ่านหนังสือที่มีภาพประกอบสวยๆงามๆ ตัวหนังสือน้อยๆ ให้เพ่งไปที่รูปภาพประกอบพร้อมอ่านตัวหนังสือที่ประกอบรูปภาพนั้นๆ แล้วซึมซับรับอารมณ์มาให้มากที่สุด ให้ฝึกจน(การอ่าน)แข็ง แล้วค่อยๆหาอะไรที่มันยาวๆอ่านต่อไป

หนังสือประเภทพี่ผมแนะนำนี้ก็คือ 'หนังสือภาพสำหรับเด็ก' นะครับเวสารัช

ดิฉันใช้วิธีบอกตัวเองว่า วันนี้ต้องอ่านให้จบค่ะ จบจริงๆค่ะ เพื่อนฝรั่งแนะนำว่าคล้ายการสะกดจิตตัวเอง บอกตัวเองย้ำๆ ก็จะทำได้ค่ะ